Fransa’dan Bir Liseli Yazdı: Fransa Gençliği Ne İstiyor?

Her şeyden önce biz Fransız öğrenciler; sadece anakara Fransa’da değil, eğitimde fırsat eşitliğini sağlamakla bizzat yükümlü olan hükümetin sıklıkla ihmal ettiği Réunion, Mayotte, Martinik, Guadeloupe ve diğer tüm denizaşırı topraklarımızda da daha iyi bir eğitim hakkı ve okullarımıza daha fazla kaynak ayrılması için mücadele ediyoruz.

Eylemler ilk olarak bu yılın Ağustos ayında Mayotte’ta başladı; hareket, Eylül sonu ve Ekim başı gibi Paris banliyöleri üzerinden tüm ülkeye yayıldı. O tarihten bu yana Fransa geneline sıçrayan bu hareket; çatısı akan, tesisatı çökmüş, havalandırması yetersiz veya ısınma sorunu yaşayan okullardaki koşulları protesto eden ya da bu okullarla dayanışma gösteren öğrencilerle büyümeye devam ediyor.

Aşırı kalabalık sınıflar, personel eksikliği ve yetersiz fiziki imkânlarla boğuşurken bir yandan da muazzam bir akademik baskı altında eziliyoruz. Okul günlerimiz çoğu zaman sabah 08.00’den akşam 18.00’e kadar sürüyor ve birçoğumuzu tükenme noktasına getiriyor. Okula uzak bölgelerde yaşayanlar için yolda geçen saatler zaten yorucu olan bu günü daha da çekilmez kılıyor; uykuya, aileye, arkadaşlara veya ders dışı aktivitelere neredeyse hiç vakit bırakmıyor. Bu ağır tempo, ruh sağlığımız ve psikolojik esenliğimiz üzerinde ciddi bir tahribat yaratıyor.

Yüksek vergiler ve akaryakıt zamları başta olmak üzere artan yaşam maliyetleriyle boğuşan bir ülkede, öğrenciler olarak bir yandan aralıksız bir akademik başarı baskısıyla yaşarken diğer yandan geleceğimizin getirdiği derin belirsizlikle yüzleşmek zorunda kalıyoruz.

Fransa eğitime kayda değer bütçeler ayırıyor olsa da, özellikle Paris’in dezavantajlı banliyölerindeki okullar ayakta kalma savaşı vermeyi sürdürüyor. Sorun yalnızca ne kadar para harcandığı değil, bu kaynağın nasıl dağıtıldığı. Sosyal eşitsizlikler sistemin iliklerine kadar işlemiş durumda; varlıklı ailelerden gelen öğrenciler, diğerlerinin asla erişemeyeceği avantaj ve ayrıcalıklardan yararlanmaya devam ediyor.

Bir diğer büyük kaygı kaynağımız ise Fransa’nın yükseköğretime geçiş platformu olan Parcoursup. Sistemin eleme süreci; yarattığı yoğun stres ve var olan eşitsizlikleri daha da pekiştirmesi nedeniyle haklı olarak eleştiriliyor. Dezavantajlı çevrelerden ve ödeneği yetersiz bırakılan okullardan gelen öğrenciler burada ilave engellerle karşılaşıyor.

Ve son olarak, polis şiddeti meselesi var. Bu protestolar boyunca öğrenciler biber gazına maruz kaldı, gözaltına alındı ve aralarında hayatını kalıcı olarak değiştirecek boyutta ağır hasarlar alanlar oldu. Bir çocuğun eli gaz bombasının patlamasıyla parçalandı, bir diğeri gözünü kaybetti; kırılan çeneler, dişler ve kemiklerle ilgili pek çok vaka kayıtlara geçti… Kendi okulumun önünde arkadaşlarımın darbedildiğine, biber gazına boğulduğuna ve yaka paça gözaltına alındığına bizzat şahit oldum. Bizim yaşımızdaki insanların böylesi bir muameleye maruz kaldığını görmek son derece sarsıcı ve travmatik.

Bizler yalnızca protesto hakkını kullanan öğrencileriz; suçlu değiliz. Polisin orantısız güç kullanımına yönelik iddialar derhal soruşturulmalı ve sorumlulardan hesap sorulmalıdır. Yaşımızın genç olması, sesimizin daha kolay görmezden gelinebileceği anlamına gelmez. Bizler eğitimimiz, geleceğimiz ve sesimizi duyurma hakkımız için mücadele ediyoruz.

---

First of all, we French students are fighting for our right to a better education and greater investment in our schools, not only in mainland France but also in Réunion, Mayotte, Martinique, Guadeloupe, and our other overseas territories, which are too often neglected by the very government responsible for providing equal educational opportunities.

The protests originally started in Mayotte, this August, and the movement spread to France at the end of September/beginning of October in the outskirts of Paris. It has since spread across the rest of France, with students protesting or showing solidarity with schools facing leaking roofs, broken facilities, poor ventilation, and/or inadequate heating.

We face overcrowded classrooms, staff shortages, and inadequate facilities, all while being placed under enormous academic pressure. Our school days often run from 8 a.m. to 6 p.m, leaving some of us extremely exhausted. For students who live far from school, commuting can add hours to an already exhausting day, leaving little time for sleep, family, friends, or extracurricular activities. This workload takes a serious toll on our mental health and well-being.

Students are constantly under pressure to succeed academically while facing uncertainty about their futures in a country struggling with rising living costs, including high taxes and gas prices.

Although France spends substantial amounts on education, many schools, particularly in disadvantaged Parisian suburbs, continue to struggle. The issue is not just how much money is spent, but how it is distributed. Social inequalities remain deeply rooted in the system, and students from wealthier backgrounds often have access to advantages that others do not.

Another major source of anxiety is Parcoursup, France’s platform for applying to higher education. Its selection process has been criticised for the stress it creates, and the inequalities it can reinforce. Students from disadvantaged backgrounds and underfunded schools can face additional barriers.

Finally, there is the subject of police violence. During these protests, students have been tear-gassed, arrested, and seriously injured, with some suffering life-changing injuries. A kid had his hand exploded by a grenade, another lost his eye, there have been reports of broken jaws, teeth, and other bones… I have personally witnessed my friends being beaten, tear-gassed, and arrested in front of my school. Seeing this happen to people our age can be deeply disturbing and traumatic.

We are students exercising our right to protest, not criminals. Allegations of police misconduct must be investigated, and those responsible must be held accountable. Our age should never make our voices easier to ignore. We are fighting for our education, our future, and our right to be heard.